نفهم!

یکباری نوشتی 17.25 ها رو باور ندارم.

من الان، امروز، توی این ساعت میگم،

دیگه به 20 هم باور ندارم.

این روز ها توی آینه خیلی چیزها مشخص تره...

چشمام دیگه سو نداره.

وایسادم سر خط؟ ته خط؟

مهم نیست.

نمیتونم بخندم.

من میگم خودت باشی راحت تری.

اگه بد هم باشی،خودت باشی راحت تری.

برای کسی که بده،خوب بودن یک شکنجه ست.

البته ته تمام شکنجه ها،آدم خیلی چیزا یاد میگیره.

دیگه نمیدونم چی میخوام.

قرص ها رو برای ما گذاشتند،

که نخوریم.

دیوار ها رو گذاشتند،

که سرمون رو نکوبونیم توش.

ولی ما میخوریم،مشت مشت.

میکوبونیم،سفتِ سفت.

پ.ن:گم شو،گم شو نبینم ریختتو!!!!گم شو!!!

Stop lying to me.

Look,I'm tryin, I really am tryin to feel good,to be happy, to enjoy.

But in the end, I'm just broken.

I am broken!That's it!

A broken fuckin thing that can't be unbroken.

p.s. : you don't feel me here,anymore.

به غایت بی محلی.

مثل همیشه اشتباه فکر میکردم.

تو ام نمیتونی من و نجات بدی.

ولی به هر حال، همه از شادی های کوچک خوشحال میشن.

هر باری که میگذره،

میگم دیگه سخت تر از این نمیشه.

دیگه ساکت تر از این نمیشه.

امکان نداره یک چیزی بیاد که بیشتر از این مجبور باشم صبر کنم،تحمل کنم...

اما میاد.

همش میاد...

ثانیه به ثانیه...

خداوندا،

ای کاش میگفتی داری با من چکار میکنی...

واقعا داری چکار میکنی؟

بگو ببینم،

اون موقع که چشمام سو نداره،

میتونی گوش زندگی رو بکشی؟

میمونی؟

حرف میزنی؟ شجاعی هنوز؟!